Phoenix Artisan Accoutrements John Frum Formula CK-6 Scheerzeep 4 oz

Beschrijving van PAA:

Geurprofiel: Siciliaanse cedrat, zwarte peper, zeezout, amber, koninklijk Hawaïaans sandelhout, vetiver, witte muskus & dierlijke muskus.  

Zie hier, John Frum en in formule CK-6!

John Frum komt van het helderdere uiteinde van het muskusspectrum en is in dat opzicht echt een gamechanger, dat beloof ik je! Het is perfect voor mensen die zich normaal niet aangetrokken voelen tot muskus. John Frum is muskus zoals je het nog nooit hebt ervaren! Dus laten we erin duiken, zullen we?

"Wauw, de meest geweldige geur van PAA die ik ooit heb geroken. Douglas Smythe, dit is een Grand Slam!" ~ Russ Miller, Klant

Over de notenselectie

Sommige van de geurnoten die ik heb gekozen, vind ik behoorlijk uniek, of op zijn minst niet zo gebruikelijk. Daarom dacht ik ze een beetje toe te lichten om je een idee te geven van de sfeer die ik voor ogen had.

Siciliaanse cedrat: Een citrusvrucht die voornamelijk op Sicilië wordt verbouwd. Het is een van de oorspronkelijke citrusvruchten waaruit alle andere citrussoorten zijn ontstaan door natuurlijke hybride soortvorming of kunstmatige hybridisatie. De geur is werkelijk magisch, pittig, ongelooflijk fris en licht, vergelijkbaar met citroenen en limoenen met veel zoetheid, maar zachter en ronder zonder de schoonmaakmiddeltoon die zo vaak in citrus voorkomt.

Het was niet alleen de geur die me opviel, maar ook de oorsprong ervan. Het leek echt thematisch in het kader van het John Frum-verhaal en werkte perfect als topnoot.

Ambergris: (van Wikipedia) Latijn: ambra grisea, Oudfrans: ambre gris), ambergris of grijze amber, is een vaste, wasachtige, brandbare substantie van een dofgrijze of zwartachtige kleur die wordt geproduceerd in het spijsverteringsstelsel van potvissen. Vers geproduceerde ambergris heeft een mariene, fecale geur. Met de jaren krijgt het echter een zoete, droge, amberachtige, houtachtige, mosachtige geur. In de droogfase is er een kaneelachtige noot, die overgaat in een zachte amberachtige muskusnoot.

Ambergris is door parfumeurs zeer gewaardeerd als fixatief dat de geur veel langer laat aanhouden, hoewel het grotendeels is vervangen door synthetisch ambroxan. Het is bekend dat honden worden aangetrokken door de geur van ambergris en daarom worden ze soms gebruikt door ambergriszoekers.

Ik moet vermelden dat Ambergris een van mijn favorieten is en ik het in het verleden vaak heb gebruikt, maar ik weet niet zeker hoeveel mensen erover weten, dus ik dacht ik geef wat achtergrondinformatie.

Omdat pure ambergris begrijpelijkerwijs duur is, heb ik ervoor gekozen om ambergristinctuur en ambergrisessence te gebruiken, een prachtige reconstituering van ambergris, bekend als 'Ambergris T Oliffac' van IFF.

Witte muskus: of synthetische muskus heeft een schone, zachte en zoete geur zonder de fecale tonen van dierlijke muskus. Synthetische muskus in engere zin zijn chemicaliën gemodelleerd naar de belangrijkste geurstoffen in dierlijke muskus: muscon in hertenmuskus, civeton in civetkat, en ambroxide in ambergris. Muscon en civeton zijn macrocyclische ketonen, ambroxide is een cyclische ether.

Animalic Musk: Om zo dicht mogelijk bij echt hertenmuskus te komen, koos ik voor Animalid, dat veel van dezelfde kenmerken deelt als standaard witte muskus, maar die fecale noot behoudt. Ik weet wat je denkt, maar geloof me, die noot wordt gebruikt in veel populaire, historische en beroemde geuren. Het fungeert als een ondersteunende acteur en je zou nooit weten dat het er is, maar je zou het merken als het er niet was. Het is dat primaire element dat een onmiskenbare diepte toevoegt aan klassieke muskus.

De Vertrouwde Noten

Wat de andere noten betreft waaruit John Frum bestaat, ik denk dat de meeste van onze klanten ze kennen: zwarte peper, zeezout en koninklijk sandelhout uit Hawaï. Het zeezout is niet alleen toegevoegd vanwege de relatie met het thema van de geur, maar ook omdat het zo goed werkte met de Siciliaanse cedrat. Samen zorgden ze voor een echte pit en frisheid. Ik denk dat de zwarte peper in datzelfde gevoel kan worden meegenomen, met de klassieke pittigheid die het levert, een knipoog naar klassieke splashes. Sandelhout kan ik gewoon niet weerstaan, maar het gebruik ervan was niet voor niets, want het verankerde werkelijk de hele blend.

Dus wie is deze John Frum en waarom zou ik hem prijzen?

Nou, ten eerste is dit waarschijnlijk een van de meest epische moderne muskusgeuren die er nu zijn! Muskus lijkt bijna een bijzaak voor de rest van de wereld, maar zoals ik de afgelopen maanden vaak heb gezegd, ik zie een GROTE COMEBACK gaande!

Ik benaderde John Frum met serieuze intentie, met een verlangen om die klassieke mannelijke muskus van weleer vast te leggen, het spul dat ze gewoon niet meer maken of waar ze niets om lijken te geven. John Frum sluit meer aan bij wat je opa droeg... een instant klassieker... maar wereldser en verfijnder.

Maar terug naar de vraag: wie is deze John Frum?

Nou, dat is niet zo'n makkelijke vraag om te beantwoorden. Ziet u, John Frum is, bij gebrek aan een betere omschrijving, een god, althans voor de goedbedoelende inheemse bevolking van het kleine eiland Tanna in de Stille Zuidzee. Zeker, hij ziet eruit als een gevechtspiloot uit het tijdperk van de Tweede Wereldoorlog, maar hij heeft de macht om kostbare lading over het eiland te laten regenen!

Cargo-cultus

De John Frum-religie is ontstaan uit een cargo-cultus in de 1940er jaren. In die tijd waren Japan en de VS hevig in gevecht in de Zuidelijke Stille Oceaan, elk met troepen op verschillende eilanden die dienden als tussenstops, waar jagers konden bijtanken en rusten om weer op te stijgen en terug te keren naar de strijd.

Het eiland Tanna huisvestte zowel Japanse troepen en later de VS. Er wordt vermoed dat na het vertrek van de Japanners enkele Amerikaanse soldaten, waarschijnlijk vliegers, op verkenning gestuurd om te zien of de kust van Tanna vrij was, en of het zou dienen voor het doel van de missie.

Ondertussen keken de arme, nieuwsgierige, wijdopen eilandbewoners toe hoe deze twee geavanceerde wereldmachten hun land bezetten. Ze observeerden de vreemde rituelen, mannen in uniform die met donderstokken marcheerden, elkaar salueerden, de bouw van luchtverkeerstorens, de vreemde signaaldans met vlaggen en fakkels naar de hemel... dit alles en meer, wat, als het correct werd uitgevoerd, er duidelijk toe zou leiden dat de goden vracht uit de hemel lieten regenen!

Het is zeer waarschijnlijk dat tijdens deze vroege verkenningsmissies een van de piloten zich aan de inboorlingen heeft voorgesteld.

"Hé jongens, ik ben John, John uit... New York, New Jersey, waar dan ook..."

Maar alles wat ze in hun schok en verbazing hoorden, was "Ik ben John Frum."

Het was duidelijk dat deze vreemd geklede man een god was. Hij had hen misschien zelfs beloofd dat de VS er nu was en dat ze voor hen zouden zorgen met veel vracht. Een tijd lang ontvingen de inboorlingen inderdaad veel geschenken van de soldaten, wat hun geloof versterkte.

Na het einde van de oorlog verlieten de soldaten het eiland, en dit is waar de cargo-cultus van John Frum echt werd geboren. De inboorlingen begonnen al snel met het bouwen van neppe startbanen, luchtverkeerstorens en zelfs neppe strooien vliegtuigen. Ze sneden houten geweren en marcheerden in formatie. Ze staken signaalvuren aan en hesen de Amerikaanse vlaggen op palen. Allemaal voor kostbare vracht. Als deze rituelen die ze hadden geobserveerd voor de soldaten werkten, zouden ze zeker ook voor hen werken. Op een dag zou John Frum met vracht in de hand bij hen terugkeren!

Let wel, dit is geen geïsoleerde gebeurtenis. Cargo-cultussen zoals deze zijn over de hele wereld opgedoken en delen vreemd genoeg hetzelfde geloofssysteem. Sommige bestaan zelfs nog! Dit omvat de John Frum- en Tom Navy-cultussen.

Dit is slechts een ander deel van onze merkwaardige oorlogsgeschiedenis waarvan ik denk dat veel mensen het hebben gemist. Ik vind het net zo interessant als andere, bekendere gebeurtenissen en verschijnselen, zo niet interessanter! Dus met dit alles in gedachten heb ik het tot mijn persoonlijke missie gemaakt om een heel bijzondere, klassieke geur samen te stellen die op de een of andere manier al deze dwaasheid en verwondering van een cargo cult zou vastleggen. Ik raakte zo in dit project op dat ik mezelf bijna in coma heb gedrogeerd... echt waar.

Nou, misschien geen coma, maar het zag er niet goed uit... Ik kan het beter uitleggen.

Kava-coma

In de cultuur van de Zuid-Pacifische eilanden wordt een populaire en krachtige plant geconsumeerd: Kava Kava. Het is voornamelijk een kalmerend middel, maar wanneer het ritueel wordt bereid, wordt het gemeenschappelijk ingenomen en doorgegeven in een kring van mannen. Als het goed wordt gedaan, zijn de effecten tegelijkertijd verdovend en euforisch. Degenen die volgen wat ik doe, weten dat ik een geur vaak baseer op de flora van een locatie, in een poging om dat gebied tot leven te brengen als eerbetoon. In het geval van John Frum was ik nieuwsgierig naar de geur van Kava Kava en hoopte ik dat ik door distillatie wat etherische olie uit de wortels zou kunnen halen, of op zijn minst een hydrolaat, om aan de aftershave toe te voegen.

Na verschillende distillatiepogingen slaagde ik er niet in om etherische olie te verkrijgen, maar het Kava Kava-hydrolaat vloeide wel, en man, als dit spul niet op een of ander niveau verwant is aan vetiver, zou ik geschokt zijn! Het blijkt dat Kava Kava een zeer sterke, groene en aardse geur heeft! Serieus, dit is echt goed spul, en zoals ik al zei, zeer vergelijkbaar met de geur van vetiver. [Vetiverliefhebbers zullen dol zijn op de subtiele ondertonen van Kava Kava die in het akkoord te vinden zijn.]

Eigenlijk was dit niet de eerste keer dat ik met Kava Kava experimenteerde. Vroeger nam ik capsules na een zware training en voor het slapengaan, of maakte ik een Kava Kava-thee. Misschien herinner je je dat je het zelf in reformwinkels hebt gezien. Het was echt uitstekend spul als je moest ontspannen en slapeloosheid geen optie was. Toegegeven, noch de capsules, noch de theezakjes waren zo krachtig als wanneer het op de eilandelijke traditionele manier werd bereid. 

Ik kreeg ook een *ceremoniële kom voor Kava Kava van een ex-vriendin ongeveer 15 jaar geleden, nadat ze terugkeerde van Fiji, waar ze de consumptie van dit magische spul in realtime had gezien. Nogmaals, ik had vroeger alleen capsules en thee genomen en had nooit de echte Kava Kava ervaren. Nu, na al dit John Frum-onderzoek, zou je kunnen zeggen dat ik meer dan nieuwsgierig was – ik was klaar, klaar. *Je zult de kom zien op een paar John Frum-foto's!

Dus ik zocht online en vond een paar variaties op het traditionele recept. Nu, met verse Kava Kava-wortel in mijn hand en mijn ceremoniële kom en stamper, was ik er klaar voor. Na ongeveer 45 minuten voorbereiding was het melkwitte, naar vetiver ruikende sap klaar om te drinken.

Ik ging in een comfortabele stoel in de woonkamer zitten en dronk alles op. Na slechts een paar minuten smolt ik weg in de fauteuil, zowel mijn mond als mijn tong waren volledig verdoofd; tintelend. Ik had het gevoel dat ik glimlachte, maar ik betwijfel of die kleine spieren echt werkten. Ik lachte gewoon, alles was geweldig, ik wilde dansen, zingen, misschien een gedicht schrijven, maar ik kon niet bewegen! Er wordt gezegd dat het onmogelijk is om te haten of boos te worden tijdens het drinken van Kava Kava, en ze hebben verdomd gelijk.

In mijn gedachten begon ik de verschillende noten samen te voegen waarvan ik op de een of andere manier wist dat ze goed zouden werken in de geurmix. Met veel moeite slaagde ik erin de geurmix op te schrijven, bijna alsof de kava kava-wortel het aan me dicteerde. Als ik eraan terugdenk, klinkt het nogal vergezocht of dwaas, maar destijds was dit een zeer serieuze zaak... nou ja, enigszins serieus, er was die permanente glimlach op mijn gezicht, echt of ingebeeld.

Ik viel uiteindelijk in slaap, om vele uren later wakker te worden geschud door Fran! Het bleek dat het recept dat ik had gemaakt voor 5-8 volwassen mannen was, voor een echte kava kava-ceremonie! De reden waarom ik dit verhaal met jullie deel, is alleen maar om jullie een klein kijkje te geven in wat er komt kijken bij mijn geurverkenning en enkele van de echt domme dingen die ik doe om iets echt unieks of authentieks te leveren, iets veel meer dan een simpele aftershave of zeep, maar een complete ervaring... zelfs als het me daarbij de kop kost. 

Dus, na dit alles, vind ik John Frum een van de beste en meest unieke moderne muskusgeuren. Uniek in samenstelling, helder, kruidig en verfrissend, klassiek in geur en episch in de droogfase en projectie!

Alle lof aan John Frum!

Alle zepen worden geleverd in een herbruikbare verpakking.
4 oz Pot

Ingrediënten: Kaliumstearaat, Glycerine, Kaliumcocoaat, Water, Kaliumkokumaat, Natriumlactaat, Kaliumsheabutteraat, Kaliumcastoraat, Natriumstearaat, Kaliumcacaobutteraat, Kaliumavocadoaat, Jojobaolie, Capuacuboter, Murumuruboter, Bacuriboter, Parfum [Geur]

Alleen voor uitwendig gebruik. Stop met gebruik bij irritatie.

Handgemaakt in Arizona, VS